De Outback verlaten

Dinsdag 14 juli is het dan echt tijd om Alice Springs definitief achter ons te laten.

In het hostel waar we zaten, was nog wel een gevalletje apart. Gisteravond was een gast die ruzie had met een aantal andere mensen in het hostel. De afgelopen dagen gedroeg hij zich ook al apart, hij had tevens geen geld en geen eten. Die persoon spoorde niet helemaal en hij werd verzocht om de volgende ochtend vroeg te vertrekken, door de ruzie (wat bijna een slaande ruzie was) van gisteravond. Hij was rond 10 uur nog niet weg deze ochtend, want hij was het er niet mee eens. Niet veel later arriveerden twee politiemensen en nog even later nog vier politiemensen. Hij mocht mee naar het bureau en werd waarschijnlijk later weer vrijgelaten. Naja, wij gaan vandaag weer weg uit Alice Spings.

Route van Alice Springs naar Nitmiluk Nationaal Park.

Iets voor 11en vertrekken wij met Paco, naar zo’n 350 km noordelijker: Devils Marbles.

Onderweg stoppen we nog bij een Telegraph Station. Dit is één van de stations voor de telegraaf, die vanaf Adelaide naar Engeland ging. Een van de bezienswaardigheden in Alice Springs, in het Red Centre van Australië, is het historische telegraafstation, dat u vindt op 4 kilometer ten noorden van de plaats. Het is een van de best bewaarde telegraafstations van de Overland Telegraph Line, die in 1872 in gebruik werd genomen voor het versturen van berichten tussen Adelaide en Darwin.

Op deze camping bij Devils Marbles slapen we één nacht en ontdekken hier de omgeving. Veel is hier niet te beleven.

We doen een kort rondje over Devils Marbles. Ongeveer een half uurtje langs en over de grote stenen. Al deze stenen bij elkaar worden de Devils Marbles genoemd. In de avond genieten we van de zonsondergang. Het is een populaire plek, zelfs nu in tijden van Corona, zijn ongeveer de helft van de campingplekken bezet, op veel plekken zijn gezinnen die nu vakantie hebben.

In de ochtend worden we al rond 7 uur wakker en ontbijten half 8. Heerlijk die zon direct op ons gericht. Beter dan een bed in een privékamer in een hostel. We genieten meer van ons eigen plekje bij de tent in de middle of nowhere, dan een hostel.

Rond half 10 rijden we weg van de spot en vervolgen we onze weg naar het noorden. Even tanken na 100 kilometer in Tennant Creek. Eerst zouden we hier overnachten, zo gezellig ziet het er hier niet uit, dus goed dat we bij Devils Marbles hebben overnacht.

Vanaf Tennant Creek, nog zo’n 5 uur rijden naar Daly Waters Pub. Met een ‘podcast van Ben Tiggelaar’ en ‘Man man man, de Podcast’, vliegen de uren voorbij. Ook de natuur blijft mooi, heuveltje op en af en mooie vergezichten.

Het laatste stuk naar Daly Waters voelt lang, ook omdat dit het laatste stuk was, maar ook omdat we in het laatste uur à 90 kilometer weinig auto’s zijn tegengekomen, hoeveel tel jij er?

Op bijna de hele rit zien we langs de zijkant van de weg, vele termietenhopen. Soms wel duizenden op één plek en zo ver je kan zien, velen van ongeveer een meter hoogte.

Daly Waters Pub

Rond half 4 komen we aan bij Daly Waters Pub. Van Bertha en Erik, die hier twee jaar eerder zijn geweest, hebben we gehoord dat dit dé pub is van Northern Territory. Het is een historische pub in de plaats Daly Waters, met allerlei verschillende verzamelingen, zoals kentekenplaten, beerstubbies, voetbalshirts, bh’s boven de bar, identiteitskaarten en veel meer.

Om 16 uur is het happy hour en we nemen een lekkere pint Coopers Pale Ale, het was ook wel een flinke rit vanuit Devils Marbles.

Onze buurman, met kano op het dak van de auto, die bij Devils Marbles naast ons stond, staat nu weer naast ons.

Hij vroeg nog of we het ongeluk hadden gezien. We hadden wel een aantal politieauto’s gezien onderweg, maar niet de rode auto die op de kop lag in de berm. De kano-buurman vertelt dat het er niet goed uit zag.

Na het biertje, eten we er ook beide een schnitzel met patatjes en salade. Heerlijk.

Het is hier zo lekker warm, dat we zelfs in bed niet meer alle dekens nodig hebben, wat eerdere nachten nog wel het geval was.

De volgende ochtend worden we ook lekker warm wakker, alsof de zon nooit onder is gegaan. We kunnen in korte broek en shirt naar buiten om te ontbijten, heerlijk die ochtend warmte.

Na het ontbijt, komt de kano-buurman wederom even langs, dit om te vertellen dat er bij de homestead een krokodil in het water ligt, en achter op het terrein twee grote buffels lopen. Spannend.

Voordat we in de ochtend na het ontbijt vertrekken, gaan we ook even langs de krokodil en de twee buffels, inderdaad, ze zijn er alle drie.

Tegenover de pub kun je tanken, waar we Paco weer vol gooien met de ongelode benzine.

Naast de pomp is er ook nog Tims Junkyard. Een plek waar allerlei oude machines, voertuigen en andere spullen staan. Zo staat er de originele politieauto van de film Wolf Creek, een Volkswagen T1 bus en een krokodil op het plafond met een mensenskelet er in.

Na het rondje binnen nemen we 4 kilometer verderop nog een kijkje in de oude ‘hangar’, schuur voor vliegtuigen, uit de tweede wereldoorlog.

Dan vervolgen we onze weg verder noordwaarts, naar de volgende stop, Mataranka. Het is hier alweer iets tropischer dan Daly Waters. Na anderhalf uur rijden komen we bij Mataranka Homestead Resort. Een plek met een warm water bron, waar we direct na aankomst ook gaan zwemmen. Het warme water van zo’n 34 °C, komt uit de grond en er is een stuk van zo’n 100 meter waar mensen in kunnen zwemmen. We zijn niet de enige.

Het is alsof je in Center Parcs, in de wildwaterbaan zwemt, lekker.

Een uurtje chillen in het water en dan nog bij de campingplek chillen en genieten van de tropische omgeving. Twee dagen terug nog met 5 graden in de nacht in Alice Springs, nu 30 graden overdag en 15 in de nacht. Wat een verschil in twee dagen.

In de avond eten we bij het restaurant, waar we wederom beide de schnitzel bestellen, hij is weer lekker. Naast de ongeveer 40 andere mensen zit de kano-buurman er ook. Hij noemt dat de Bitter Springs deze middag ook mooi waren.

Oh ja, de Bitter Springs, hadden wij wel opgeschreven om te bezoeken, maar bijna vergeten. Dan maar morgenochtend even langs deze springs die 10 kilometer verderop liggen.

De volgende ochtend na het ontbijt naar de Bitter Springs, wat nog mooier is dan de Mataranka Hot Springs.

De Bitter Springs zijn nog natuurlijker dan de Mataranka Springs, iets langer en je kunt op één punt er in, en ongeveer 200 meter verderop er weer uit. Onderweg kom je tal van spinnen tegen, welke grote webben hebben gespind.

Na de springs vervolgen we onze weg naar Katherine. Deze grote plaats die ligt op de Highway, voor het Nitmiluk Nationaal Park is voor velen bekend als overnachtingsstop. Als we aankomen rond twee uur in Katherine, doen we eerst boodschappen voor drie dagen. We staan op Riverview Tourist Village voor twee nachten. Deze camping geeft direct toegang tot de Katherine Hot Springs, waar we ook al direct heen gaan. Eerst nog even een zak ijs blokjes halen, bij de benzinepomp om de hoek, zodat we morgen een koud biertje hebben vanuit de koude koelbox. Morgen wordt namelijk een warme dag.

Na de Hot Springs koken in de keuken van de camping en na een spelletje slapen.

De volgende dag is het de warmste dag, van de afgelopen 4 maanden.

De oplettende volger weet nog dat we iets meer dan vier maanden geleden ook 34 °C hadden in Cairns, toen we daar bij de lagoon lagen.

Hier hebben we wel het grootste verschil met dag en nacht, 21 °C!! Dat is denken we een persoonlijk record dat we hebben meegemaakt.

Doordat het vandaag zo warm is, doen we niet teveel. We zijn langs de rivier naar de ene kant gelopen en tevens richting het dorp naar de andere kant.

Hier kwamen we bij het eerste koffie tentje uit, op nog geen 1 kilometer.

Hier op het drukke terras, beide een cappuccino gedaan om vervolgens terug te lopen naar de camping. Spelletje in de zon en chillen. Nog even naar de hot springs, die aangenaam lekker zijn, zelfs in deze hitte zijn de hot springs prima.

Vroeg slapen vanavond, want morgen staat een leuke drukke dag gepland.

Kanodag

Het is zondag 19 juli en de wekker gaat 7 uur. Na een bordje havermout, koffie en jus, vertrekken we 30 kilometer ten noorden van Katherine naar de Katherine River. We gaan hier: kanoën door de rivier. Dit is alleen mogelijk in het droogseizoen, van juni t/m oktober.

“Darwin en omgeving zijn de hele reden dat we in deze maanden reizen. Van november t/m mei kun je op vele wegen niet rijden door de regenval die bijna alle wegen blokkeert. Daarom hebben we ervoor gekozen om Darwin en omgeving in deze maand periode te bereizen. Als we na Melbourne waren omgekeerd, bijvoorbeeld terug naar Byron Bay, dan hadden we voor niets een planning gemaakt. Gelukkig kunnen we nu Northern Territory bekijken! ”

Om half 9 worden we verwacht bij het visitor center, waar we dan ook mooi op tijd zijn. Om 9 uur gaan we pas de boot op. Eerst varen we met zo’n 50 andere mensen de rivier op, tot de boot niet verder kan. Hier moeten we een stukje lopen tot waar de kano’s liggen.

Het bootritje is al adembenemend, de zijkanten zijn hoog en zo bijzonder om te zien. Het water in de rivier staat tijdens het regenseizoen zo’n 8 tot 12 meter hoger.

Het is echt een mooie natuur, hopelijk is het ook zo als we zo gaan kanoën…

We pakken beide een zwemvest en een willekeurige kano. Het is zo mooi om deze tour te doen, wat eigenlijk geen tour is, het is namelijk vrij kanoën op de rivier. We gaan eerst de rivier opwaarts naar de gorge, maar al snel merkt Maaike op dat er in haar kano water staat. Maaike denkt dat het vanaf het begin al was, maar het wordt steeds meer, ze probeert nog te hozen. Langs de kant waar we op de stenen kunnen staan, gaan we beide aan wal. Maaike lukt het klimmen uit de kano niet direct en wil eerst even zwemmen en valt half in het water, bij de krokodillen in, die ook in deze rivier zwemmen.

In de Katherine River zitten zoet water krokodillen, van zo’n 1 tot maximaal 3 meter groot. Niet gevaarlijk als je ze niet aanvalt, maar het idee van krokodillen in het water waar je aan het kanoën bent, is wel een beetje eng.

We tillen de kano op z’n kop en al het water gaat er uit. Ik besluit om terug te peddelen met de lekke kano en een nieuwe op te halen. Want na een kwartier al met een lekke kano zitten schiet niet op, want we moeten nog meer dan twee uur…

Als we beide een goed werkende kano hebben, peddelen we door naar de tweede gorge, hier moeten we de kano over stenen tillen, die daar liggen omdat het water extreem laag is. In het regenseizoen staan deze stenen vaak meer dan 8 meter onder water. We tillen en slepen ze over de stenen, hierdoor is de kano de vorige keer waarschijnlijk ook lek gegaan, aangezien iedereen ze over de stenen sleept.

We peddelen naar de derde gorge en hier is een klein zandstrand midden in wat normaal de rivier is. Hier zwemmen we wat en maken wat mooie foto’s.

Na wat foto’s gaan we terug naar het beginpunt waar we nog een kwartiertje op de boot moeten wachten. Op de boot terug, vaart de stuurvrouw langzaam op bepaalde plekken waar ze aanwijst dat er krokodillen zitten. We zien totaal 5 krokodillen aan de waterkant, wat nu helemaal gek is, aangezien we een half uur terug nog gekanood hebben, maar dan iets verderop in de rivier.

Free Camping

Rond 2 uur zijn we terug bij de auto en rijden we naar een plek dichtbij de Edith Falls. Een Free Camp spot. Met de app Wikicamps kunnen we ook gratis campingplekken zoeken. Doordat het met het Coronavirus verboden was om gebruik te maken van de gratis campingspots, hebben wij dat natuurlijk ook nog maar weinig gedaan. Nu is het mogelijk en kiezen we deze plek. Als we aankomen, zien we dat er niemand staat, een plek in de bush, helemaal niemand, chill!!

Het voordeel is, dat het legaal en gratis is, het nadeel is dat je nul voorzieningen hebt, zelfs geen wc. De kleine en grote boodschap gaan zo de natuur in.

Even de tent opzetten, koken en klaar.

Edith Falls

De volgende ochtend gaan we dan ook naar de Edith Falls, waar we om half 10 al zijn. Een walk van 20 minuten brengt ons naar de ‘upper pools’, de bovenkant van de waterval waar water in staat. Een kleine duik en dan het rondje afmaken richting de ‘lower pools’. Onderweg ook bij twee uitkijkpunten gestopt die een mooi uitzicht geven op de watervallen.

Na een rondje te hebben gezwommen in het water beneden aan de waterval, vertrekken we weer met Paco. We laten het Nitmiluk Nationaal Park achter ons en rijden weer via de Stuart Highway, nu naar het volgende park: Kakadu Nationaal Park.

Tot snel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuiven naar boven