Naar de boerderij

“In wat een prachtig gebied zitten we nu! Overdag zonnig, een prachtige zonsondergang en overal springende kangaroos. Lees verder om te ontdekken welke kant we op zijn gereden. Hierbij alvast een voorproefje van de plek.”

Route naar Mildura

Het is ochtend in The Grampians en we staan vroeg op, we hebben een lange rit voor de boeg, we vertrekken naar Mildura met onderweg verschillende stops.

Het doel is namelijk om na Mildura, op 2 juni de grens over te gaan van Victoria naar South Australia. Dit mag alleen als je ‘essential traveller’ bent of als je eerst twee weken in quarantaine gaat. Wij hebben geen essentiële reden, maar wel een plek gevonden waar we twee weken in quarantaine kunnen gaan.

Op Facebook zijn verschillende groepen, zoals ‘Adopt a backpacker’, hier staan onder andere boerderijen op, waar je als backpacker een aantal uur per dag kunt werken tegen kost en inwoning.

Zo hadden wij Kellie uit Hawker gevonden, die ons twee weken wilde hebben voor een x aantal uur per dag, helpen met de schapen, klusjes, helpen met de camping en andere boerderij dingen. Ze heeft ook de camping Mt. Little Station, wat een leuke camping lijkt.

Op een boerderij helpen voor 14 dagen wordt als quarantaine gezien, dus de ideale oplossing om naar de staat South Australia te reizen.

Het oorspronkelijke plan was om na het Grampians National Park, terug richting Melbourne te rijden en eventueel wederom naar de warmte, richting Byron Bay. Dit omdat we geen reden hadden de grens naar South Australia over te gaan.

Nu dus onze reis voortzetten richting de outback, wat na Mildura nog zo’n 6 á 7 uur rijden is.

Silo Trail

We vertrekken om 9 uur vanaf The Grampians en onderweg is er de Silo Trail. Een weg vanaf hier naar Mildura met onderweg 6 Silo stops. Enorme silo’s die beschilderd zijn door graffiti artiesten.

We rijden lange stukken waar we soms tientallen kilometers niemand tegen komen, hier voelt het soms al als de Outback.

De laatste stop van deze trail slaan we over, maar rijden we via Sea Lake, omdat hier ook beschilderde silo’s staan. Misschien zijn dit nog wel de mooiste.

Lake Tyrrell

Via Sea Lake rijden we in 2 uur naar Mildura, waar we onderweg ook nog Lake Tyrrell mee pakken. Een zoutmeer die met de juiste omstandigheden roze wordt. Grotendeels ligt er gelukkig water en door de felle zon, is het roze wel te zien, maar lijkt de kleur misschien meer tussen roze en rood in.

In ieder geval een mooi meer. We hebben de gehele dag volle zon gehad, wat jammer is om in de auto te zitten, maar de omgeving, silo’s en het pink lake des te mooier.

Rond 4 uur komen we aan in Mildura waar we een motel geboekt hebben voor 1 nacht, de andere twee nachten willen we op de camping slapen. Overdag is het hier boven de 20 graden, alleen ‘s nachts kan het hier zo verschrikkelijk koud worden.

Mildura is ook wel de fruitregio van Victoria, overal fruitbomen en het is daarom ook verboden fruit mee te nemen dit gebied in, om ziektes te voorkomen. Zelf hebben we nog een banaan in de koelbox, we stoppen maar even om die op te eten voordat we het gebied in rijden. Controles worden er regelmatig uitgevoerd.

Aangezien het toch best koud is in de nacht, besluiten we drie nachten te verblijven in het motel waar we slapen.

Eerste dag Mildura

De eerste dag in Mildura hebben we een rondje hardgelopen langs de rivier die vroeger werd gebruikt om al het fruit naar de steden te vervoeren. Nu gaat dat allemaal over de weg en per vliegtuig.

Ook nog een rondje gelopen door de stad en wat voorbereidingen getroffen voor de quarantaine tijd bij Mt. Little Station.

Tweede dag Mildura

De tweede dag in Mildura is het 1 juni en op deze dag zijn alle regels weer versoepeld. Restaurants en kroegen mogen we open voor een max van 20 personen.

Einde van de ochtend rijden we naar een Winery, die ook vanaf vandaag weer open is, wij zijn de eerste klanten sinds maanden. De wijn is lekker en we kopen twee flessen, één voor onszelf en één voor de mensen waar we morgen heen gaan.

Vervolgens rijden we door naar Orange World, wat ligt in New South Wales. Hier worden de twee provincies gescheiden door een rivier, dit is precies de grens. Als we over de brug rijden, komen we na 5 kilometer bij Orange World, hier hebben ze duizenden sinaasappel- en mandarijnenbomen. Ze zijn ook vanaf vandaag weer voor het eerst open, althans ze maken alles gereed en wij mogen een klein kijkje nemen. Het trekker tourtje door de boomgaarden rijdt helaas niet, maar Maaike mocht er wel even inzitten.

We kopen een sinaasappel-snelschiller met wat sinaasappels en mogen zelf wat mandarijnen plukken van de man.

Eindelijk weer uit eten

In de avond hebben we besloten om toch een kijkje te nemen in het centrum, ondanks dat we een aantal restaurants hebben benaderd die vandaag nog niet open gaan. We komen langs twee restaurants die open zijn, de tweede gaat om 6 uur open. Het is nog kwart voor 6, maar gelukkig mogen we al binnen komen en het ziet er rustig maar wel erg leuk uit. Na lange tijd zijn we de eersten die dit restaurant weer openen, het voelt speciaal om hier te zijn.

Na het drankje, begint het om 6 uur al vol te stromen, wel om elke tafel één tafel vrij, om zo de ‘social distancing’ te behouden. Het is gezellig en we nemen het er goed van! Na zo’n twee maanden eindelijk weer een keer uit eten. Ook het personeel is blij dat ze weer open mogen.

Richting Hawker

De derde ochtend vertrekken we vroeg, rond 8 uur uit Mildura. Het is vandaag de dag dat we de grens over gaan, als het mag natuurlijk. Na zo’n anderhalf uur rijden komen we op zo’n 20 kilometer voor de grens, waar we een matrixbord zien: “In 1.5 km Border Control”.

De komende paar kilometer komen we nog niets tegen. Even denken we dat het bord is om mensen af te schrikken die het op geluk willen proberen. Maar als we 5 kilometer na de grensovergang toch de politie in de verte al zien staan, weten we genoeg. Daar is de controle.

We zijn goed voorbereid en de politie vraagt vriendelijk waar onze reis naar toe gaat. We noemen dat we in zelf-isolatie gaan op een boerderij, zo’n 500 kilometer verderop.

De politieman noteert onze gegevens en de andere man die er bij is checkt ook onze auto, koffer, inclusief de inhoud van de twee koelboxen, of we geen fruit en groenten mee hebben. Ook hier is het verboden om fruit en groenten mee te nemen over de grens. Dit voor het tegen gaan van het verspreiden van ziektes.

Als we door Zuid Australië rijden, zien we waarom, enorme velden met duizenden druivenbomen. Daar wil je geen ziektes in hebben.

Half uur terug in de tijd

Nadat we de grens over zijn gekomen kunnen we tevens de tijd verzetten, een half uur achteruit. Als het in Nederland 2 uur in de middag is, is het hier half 10 in de avond.

Na de grens is het nog een 5 uur rijden, waar we weinig mensen tegenkomen. Uitgestrekte gebieden met gras, steen of niets, wat een bijzondere natuur.

We stoppen nog in een plaatsje genaamd Petersborough. Een plek waar ook weinig is te zien momenteel, behalve een grote vrachtwagen met shovel, die maar net over de weg heen kan rijden.

Tevens is het koud in Petersborough, maar gelukkig is het plaatselijke dorpshuis nog wel open.

30 jaar terug in de tijd

Een warme kippensoep en een broodje gaat er wel in. Het is hier echt alsof we 30 jaar terug gaan in de tijd. Deze zaal ziet er uit, hoe de dorpszalen in de Noordoostpolder er vroeger uit zagen.

 

Mt. Little Station

Als we aankomen bij Mt. Little Station, maken we op de oprit al vele foto’s. Samen op de foto met Paco en op de achtergrond de bergen die deze mensen in de achtertuin hebben staan. Letterlijk in de achtertuin, aangezien het begin van de bergen hoort bij hun grond.

Dag 1 aankomst

We rijden naar hun huis, maar er is niemand, na een 20 minuten komt Peter aan in zijn terreinwagen. Een zeer vriendelijke man en we maken kennis. We kunnen verder naar achter rijden, waar zijn vrouw Kellie zal zijn. Ook Kellie is blij ons te zien en maken een praatje. Haar broer Todd is er komende dagen ook. Todd woont in Adelaide, maar is hier om komend weekend te helpen.

Grote lap grond

De boerderij heeft ook een camping en in totaal ongeveer 24.ooo arces aan grond. Dit komt neer op zo’n 10.000 hectare, of ook wel 15.000 voetbalvelden. Dan is dit nog een kleine boer, de grote boeren hebben in Australië ongeveer 100.000 tot 200.000 hectare grond.

Peter en Kellie hebben 1400 schapen ( die over een 2 weken gaan lammeren ), 40 koeien, 7 lama’s, 2 honden en 1 ezel, genaamd Archie. Oja, en 2 kamelen die Kellie gister heeft gekocht.

Lekke band

Ze gaan net de koeien en schapen voeren, wat nu om de twee dagen gebeurt, omdat het heel droog is. Wij volgen hun, maar op de paden liggen zoveel stenen, dat we nu net een lekke band krijgen. Oepsie, we staan direct voor schut. De band die we een tijdje terug er op kregen, lijkt erg droog te zijn geworden en de zijkant is gewoon gescheurd doordat we over één of andere steen reden.

Snel de band verwisseld en helaas het voeren niet kunnen zien, maar dat komt overmorgen wel weer. We zien Peter en Kellie weer bij het huis en hebben een leuk gesprek over zowel onze reis als hoe het hier op de boerderij en camping gaat.

We krijgen een kamer/klein huisje achter hun huis aangewezen met badkamer, een goede plek voor isolatie. Uiteraard kunnen we komende twee weken wel werk verrichten, maar moeten we zo weinig mogelijk in contact komen met de gasten van de camping, volgens de COVID-19 regels.

Dag 2 aan het werk

We staan de eerste volle dag vroeg op, om 7 uur gaat de wekker al. Er moet namelijk veel werk verricht worden komende dagen. Komend weekend is het ‘June long weekend’ in Australië, dat betekent dat iedereen vrij is op de vrijdag en maandag. Doordat vele grenzen dicht zijn, kamperen mensen uit Zuid Australië nu in de eigen staat.

Peter en Kellie hebben de camping nog maar 18 maanden en vorig jaar hadden ze in één weekend maximaal 100 personen. Komend weekend komen er ongeveer 200 personen. Wij zullen ze daarom komende dagen helpen met kampvuren maken, bordjes maken voor campingplekken, schoonmaken en andere klusjes. Dit is vooral voor komend weekend even hard werken, maar daarna gaan we extra dingen doen, zoals hikes uitzetten naar de bergen die hier in de achtertuin staan. Aangezien er helemaal geen hike paden zijn en ze zelf ook nog niet de berg op zijn geklommen. Ons lijkt het echt speciaal om dit te doen in deze omgeving, geweldig.

Vandaag hebben we ook een extra wc/douche hokje geplaatst voor de extra gasten die overmorgen komen. Vele kampeerders zijn zelfvoorzienend, inclusief douche en wc, maar niet iedereen heeft dat, daarom zijn er twee kleine en één iets groter toiletgebouw voor de gasten.

 

De derde dag

De derde dag is er weer genoeg te doen. We starten met de lammetjes drinken geven in de ochtend, vervolgens borden plaatsen bij de campingplaatsen en de vuurkorven gereed maken. Hierbij dus ook hout sprokkelen voor de campinggasten en genieten van de zonsondergang deze dag, hij is wederom prachtig. In de avond eten we barbecue met een biertje.

Twee goede dagen ‘gewerkt’ in een prachtige omgeving. We hebben in deze twee dagen van 12 campingplekken, zo’n 25 campingplekken gemaakt. Hiervoor hadden de mensen maar weinig gasten, en ging het voornamelijk om de koeien en schapen. Maar nu door het Corona virus, gaan velen uit Adelaide toch ook in Zuid Australië op vakantie dit Long Weekend. De vele boekingen in de afgelopen week heeft mede geholpen doordat Mt Little Station in het blad van Flindes Ranges staat. Het blad van het nationaal park waar wij ons nu ook in bevinden.

Na het ‘Long Weekend’ als de 200 gasten weer weg zijn, zullen wij helpen hikes uit te zetten naar de toppen of andere klusjes, om zo Mt. Little Station nog aantrekkelijker te maken voor de gasten.

Benieuwd

Helaas van de lekke band, maar het is nu na twee dagen al een prachtige ervaring die we niet hadden willen missen. Op naar twee geweldig weken en we zijn benieuwd wat ons allemaal te wachten staat en wat we precies allemaal gaan doen.

Tot de volgende update.

2 gedachten over “Naar de boerderij

  1. Harde vakantiewerkers,
    Wat kan het leven verrassend zijn terwijl je op vakantie in quarantaine bij een boer zit.
    Hopelijk gaan jullie nog lammeren “vangen”, waar Bart wel ervaring mee heeft.
    We lezen het wel.
    Groetjes vanuit een regenachtig Bant.

  2. Hi maaikeandbunderdownunder, wat een fantastische reisverhalen!! Het is elke keer weer genieten om jullie avonturen en ervaringen te lezen. Enjoy!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Schuiven naar boven